پهپادهای تحویلی با در نظر گرفتن کارایی، ایمنی و سازگاری طراحی شده اند تا نیازهای سناریوهای لجستیکی مختلف را برآورده کنند. ساختار اصلی آنها شامل اجزای کلیدی مانند قاب، واحد نیرو، سیستم کنترل پرواز و سیستم بار است. طراحی کلی از مواد سبک وزن و طراحی مدولار برای بهبود عملکرد و قابلیت نگهداری استفاده می کند.
ثابت-سیستم های هواپیماهای بدون سرنشین بال
ویژگی‌های ساختاری و اصول پرواز: با استفاده از ساختار بال صلب، برای پرواز به آیرودینامیک متکی هستند و برای برخاستن و فرود به باند فرودگاه نیاز دارند. طراحی آیرودینامیکی آنها منجر به بازده انرژی بالا در مرحله کروز می شود.
پارامترهای عملکرد حمل و نقل: سرعت پرواز معمولی به 80-120 کیلومتر در ساعت می‌رسد و حداکثر برد معمولاً بیش از 100 کیلومتر است. محموله تک دسته ای معمولاً در محدوده 5-20 کیلوگرم است.
سناریوهای کاربردی: مخصوصاً برای حمل و نقل تدارکاتی{0}منطقه ای و مسافت طولانی-مناسب است، اما به دلیل نیاز به فضای برخاست و فرود در مناطق شهری با تراکم بالا محدود شده است.
هواپیماهای بدون سرنشین: راه حل چند روتوری بدون سرنشین
ترکیب سیستم قدرت: با پیکربندی 4-8 سیستم روتور موتور مستقل، کنترل پرواز با تنظیم سرعت چرخش هر روتور به دست می آید. ویژگی‌های مانورپذیری: دارای قابلیت برخاست و فرود عمودی (VTOL) با قابلیت برخاستن و فرود در فضای 1-2 متر مربع، با حداکثر دقت شناور 0.5 ± متر.
برنامه‌های تجاری کنونی: عمدتاً در سناریوهای تحویل آخرین{0} مایل شهری، با شعاع عملیاتی معمولی 5-10 کیلومتر استفاده می‌شود. با توجه به محدودیت های تکنولوژی باتری، زمان پرواز به طور معمول 30-60 دقیقه است.
پهپاد هیبریدی VTOL:
ویژگی‌های یکپارچه‌سازی فناوری: مزایای روتورکرافت VTOL و کروز با راندمان{0} ثابت-بال-را یکپارچه می‌کند. روش‌های رایج پیاده‌سازی شامل فن‌آوری‌های tiltrotor و tail-تبدیل صندلی است.
شاخص‌های کارایی حمل‌ونقل: سرعت کروز می‌تواند به 3-5 برابر هواپیماهای چند روتوری برسد و در عین حال قابلیت VTOL حفظ شود. برد معمولی 50-80 کیلومتر است.
